Van afstand was hij al te zien, de felrode paddenstoel die gebukt gaat onder de naam Braakrussula. Dat klinkt niet gezond en dat is deze Russula ook niet, hetgeen ook voor diverse andere, minder fel gekleurde soorten van dit geslacht geldt. Zeldzaam is hij niet en toch zie ik hem voor het eerst in zijn volle, dieprode glorie, de glimmende hoed al een beetje ingedeukt, maar de steel nog fier en helderwit. Misschien loop ik te weinig door dennenbossen, dat zal het zijn, want dat is waar de Braakrussula zich thuis voelt en een innige relatie aangaat met de wortels van de dennen.