dichter-bioloog
dicht, schrijft korte verhalen, tekent, schildert.
Is waarnemer van het gewone dat nooit gewoon is en erom vraagt in woord en beeld te worden vastgelegd.
Ze zijn er niet óf je ziet de ene na de andere: kwallen op het strand. Een fatale combinatie van wind en stroming heeft ervoor gezorgd dat er een groep Oorkwallen is gestrand. Bij Noordwijk om precies te zijn, dat is waar ze hun Waterloo hebben gevonden.
Eind juni ontdekte ik hem. Het was warm, heet eigenlijk: de rapen zijn gaar, dichtte ik toen. Mijn spontaan verschenen Zonnebloem was nog een slungelig plantje van een paar decimeter hoog, maar al snel werd hij hoger en steviger en verscheen er in de top een indrukwekkende knop (foto 1). Niet alleen een bloemknop overigens, want de buitenste delen van de groene spiraal zijn jonge bladeren die langs de snel opschietende stengel achterblijven tot de knop zich niet langer op de hemel richt, maar een knik van negentig graden maakt, klaar om om zich heen te kijken.
Een linde. Niet langs de Lange Lindenlaan waar Lotje leerde lopen, maar langs de Lange Voort waar mensen richting winkelcentrum gaan. Slechts één linde staat er, hetgeen nogal ongebruikelijk is, want die staan doorgaans in lange rijen. En wat aan dit eenzame exemplaar ook ongebruikelijk is, is dat hij niet is opgesnoeid: zijn takken reiken tot aan de grond waardoor de bloesem op ooghoogte is te zien. Meestal ruik je hem ook, die bloesem, en dan niet zo'n beetje, maar hier wordt die kenmerkende geur overstemd door de ligusters in de buurt die evenmin gesnoeid zijn en dus volop bloeien.
Ik zocht een plankje, want de barbecue wilde niet stevig blijven staan en dat soort spul bewaar ik in de overdekte ruimte tussen de twee schuurtjes met fietsen, tuingereedschap en tuinmeubilair. In Pesse inderdaad. Want ja, wat wil je: Pinksteren, prachtig weer en een massa bloeiend vingerhoedskruid. Maar goed, ik zocht dus een plankje. Net toen ik mij vooroverboog om een handzaam exemplaar te pakken, vloog er iets langs mijn rechteroor.