Duindoorn

De duindoorn is, vooral in deze tijd van het jaar, een even opvallende als herkenbare verschijning. In de duinen, inderdaad, dus goed bestand tegen zout, droogte en stuivend zand. Het zijn, de naam ten spijt, niet zozeer de doorns die opvallen (die zijn vroeg in het jaar beter te zien, zie foto 2), maar vooral de zilvergrijze bladeren en oranje bessen trekken de aandacht. In bepaalde kringen zijn die bessen zeer geliefd vanwege hun rijkdom aan vitaminen en andere gezonde stoffen, reden waarom de struik ook wel wordt verbouwd, onder meer in Frankrijk en China. Maar hier, in de duinen bij Noordwijk, zijn de bessen gewoon voor het grijpen, een uitnodiging waarvan overigens vooral vogels gebruik maken. Die zorgen voor de verspreiding van de duindoorn, dat wil zeggen: het koloniseren van nieuwe plekken. Want zodra hij ergens is gevestigd, breidt hij zich vooral uit door het horizontaal uitgroeien van de wortels en het vormen van nieuwe uitlopers. Je ziet de duindoorn dan ook vrijwel altijd in groepen staan, groepen die allemaal wel of allemaal geen bessen hebben. Want de duindoorn is tweehuizig, en alleen aan de vrouwelijke exemplaren groeien bessen.
Vrijwel alles is opvallend aan de duindoorn, maar niet de bloei in het voorjaar. Dan zijn er, tegelijk met de jonge grijze blaadjes, bruine, bladachtige structuren te zien: de 'bloemen'. Bij de vrouwelijke exemplaren groeien die bloemblaadjes uit tot bessen (eigenlijk schijnbessen dus) die soms tot laat in het najaar of zelfs de winter blijven hangen en dan gaandeweg steeds meer gaan gisten. Zo worden die gezonde bessen in een alcoholische lekkernij omgezet. En ja, ook vogels kunnen dronken worden.