Eind juni ontdekte ik hem. Het was warm, heet eigenlijk: de rapen zijn gaar, dichtte ik toen. Mijn spontaan verschenen Zonnebloem was nog een slungelig plantje van een paar decimeter hoog, maar al snel werd hij hoger en steviger en verscheen er in de top een indrukwekkende knop (foto 1). Niet alleen een bloemknop overigens, want de buitenste delen van de groene spiraal zijn jonge bladeren die langs de snel opschietende stengel achterblijven tot de knop zich niet langer op de hemel richt, maar een knik van negentig graden maakt, klaar om om zich heen te kijken. Eerst opent de knop zich op een kiertje (foto 2), alsof hij na een donkere nacht even moet wennen aan het daglicht, maar dan gaat het snel: je kunt ze bijna zien bewegen, de gele linten die zich uitvouwen rondom de bruinige bloempjes in het hart (foto 3). Die ontwikkeling zal nog wel even doorgaan, de gele linten worden langer en vooral het hart zal uitzetten als de vele bloempjes gaan bloeien en vooral als daarin de zaden tot ontwikkeling komen. Maar die ontwikkeling zal zich aan mijn waarneming onttrekken, want Pesse roept.
