Bonaire

Dat dus

Het trilt
in de ondertonen
van de troepiaal
de weeklacht
van de duiven,
daalt
van de heuvels
fluwelen schemer
opent zijn armen, maar 
als aanhoudend geblaf 
klinkt het opstandige slaan
van mijn hart.

Bonaire, de avond valt.
Maar het is nog niet gedaan.

Agave

Grijs en onbewogen
tegen klippen, machtig blad
van stijve adel en vermogen
blauwe schijn, het koele dat
met hard opeengeklemde kaken
aanstuurt op fatale bloei
met kracht omhoog gedreven staken
masten in de wind
gereed om uit te varen
bloemenzeil in top
vergaan en sterven
duizend wezen
het agave-broed dat bloot
van boord rolt, op het droge
houvast zoekt, een nieuw begin van
grijs en onbewogen.
 

Niet vriendelijk, wel groot. En statig. Onaanraakbaar en onkwetsbaar, tot hij bloeit: de aandoenlijk hoge bloeistammen die wel moeten vallen, sterven, met plant en al. Maar waar de bloemen zaten zijn dan al kleine agave-rozetjes gevormd die alleen nog maar hoeven te wortelen...

Duivelsnaaigaren

Niks klein, niks zeldzaam, niks op heide. Nee, het is geen Nederlands warkruid, beter bekend als duivelsnaaigaren. Dit is een type dat op Bonaire voorkomt: groot, niets ontziend en tot in boomtoppen toe.

Pagina's

Abonneren op RSS - Bonaire

Home button