Zomers duin

Nu wil ik niets zijn dan een kleine stem,
Heel needrig sprekend van de mooie
                                                 dingen,
Die me op de klare zonnedag omringen,
In 't warmzacht duindal, waar de gele brem
Zo gul haar gouden bloemenrei laat zingen.
Gegroet, bruin bijtje! - riep-je, bloemen,
                                                   hem? - 
Gons zacht, dat je haar zang niet overstem
Door 't zwartgetoon van je gonsjubelingen.
Heel stil de lucht die 't duinrijk stil omsluit;
Heel stil giet zon haar goudgeel daarin uit;
Vlindertjes luchtig door 't lichtblije wuiven;
Dwergeiken, donkre tuilen boven blond
van duinhelm, staan breed uit. Groot al in
                                                    't rond,
Dreunroep van zee, die over 't strand komt
                                                     stuiven.
 
Marie Boddaert (1844-1914)

Home button