Het dode land

Het dode land
is in verwachting
van het leven, toch weer doorgaan
wacht nu af, ontspant
het ligt bewegingloos
geduldig onderworpen aan
het trage wiel, de gang
van jaargetijden, tand in tand
geschakeld
deel van het geheel. 
Een deel zijn
zo ontspannen wachten
niet al graven naar het licht
gestopt zijn, geen gedachten
tot het tijd is, ja
zo liggen, onverricht.

Dit gedicht uit Het vijfde seizoen (2007) ademt overgave. Het geploegde land rust en wacht: zonder te verlangen en toch klaar voor wat komen gaat. Voor mensen is dat moeilijk, voor mij, om zo te ontspannen. Om je gedachten in plaats en tijd te laten samenvallen met de werkelijke plaats en tijd, om je zonder verzet te laten meevoeren in de gang der dingen. Zoals de natuur door de gang van de seizoenen. Dat dat voor even genoeg kan zijn: te zijn zonder meer. In verwachting - dat wel - maar zonder iets te denken, doen, niets hoeven ... 'tot het tijd is, ja / zo liggen, onverricht'.

Home button