oude vlier en het voorbijgaan

Nieuwe koeien

 
De oude vlier leunt
op het hek
vermoeid en stram
de winter sterft nog
in zijn stam
hier in de Meer
waar kavelkoppen in gelid
gelegd zijn aan het koolzaad
langs de weg.
Door vochtig blad
ziet hij ze komen
ongelovig stappend
door het jonge gras
geknield bij sloten
in de zon
de vlier kijkt toe
hij kent de tijd
het doorgaan
nieuwe koeien
steeds weer
nieuwe.
 

Een 'oud' gedicht al, opgenomen in de bundel Verdwijnpunt uit 2008, maar nog niet eerder uitgelicht. Bij deze. Het is ook de tijd van het jaar: de koeien die onwennig naar buiten gaan en door het opschietende gras stappen, de helder spiegelende sloten, de luchten zonder waas, het bloeiende koolzaad in de berm. En een oude vlier die - tegen een hek geleund - het schouwspel voor de zoveelste keer aanziet, door zijn jonge blaadjes heen. Hij staat in het poldertje waar ik vroeger doorheen fietste op weg naar school, deze vlier, maar het speelt zich overal af. Oude koeien, ieder jaar weer nieuwe.

Abonneren op RSS - oude vlier en het voorbijgaan

Home button