van voorbijgaande aard

Dat wolkje

Ik wilde wel
dat wolkje zijn
ja daar, dat
lichte, dat
ongrijpbaar, groot
noch kleine: 
zomaar zijn.
Gedachteloos
liet ik de wind
dan met mij spelen
zweefde zonder haast
van niets naar nergens
onbezwaard
mezelf
voorbijgaand van aard.
 

Blauwe lucht en witte wolken die overzweven, van vorm veranderend, een gewillige speelbal van de wind. Een volkomen ontspannen en vredig voorbijgaan, gewichtloos en pretentieloos, een vederlicht bestaan. Wie heeft zich nooit gewenst zo'n wolkje te zijn? Zo vrij en onbezwaard door aardse strevingen, voor zolang het duurt?

Abonneren op RSS - van voorbijgaande aard

Home button