dichter-bioloog
dicht, schrijft korte verhalen, tekent, schildert.
Is waarnemer van het gewone dat nooit gewoon is en erom vraagt in woord en beeld te worden vastgelegd.
Dit voorjaar zag ik ze bloeien in Zuid-Limburg, de bergvlieren, maar dit exemplaar staat in mijn tuin in Pesse: twee jaar geleden spontaan ontkiemd waar een paar grote bomen werden omgezaagd. Laten staan natuurlijk, al stond hij wel wat dichtbij het pad.
Een linde. Niet langs de Lange Lindenlaan waar Lotje leerde lopen, maar langs de Lange Voort waar mensen richting winkelcentrum gaan. Slechts één linde staat er, hetgeen nogal ongebruikelijk is, want die staan doorgaans in lange rijen. En wat aan dit eenzame exemplaar ook ongebruikelijk is, is dat hij niet is opgesnoeid: zijn takken reiken tot aan de grond waardoor de bloesem op ooghoogte is te zien. Meestal ruik je hem ook, die bloesem, en dan niet zo'n beetje, maar hier wordt die kenmerkende geur overstemd door de ligusters in de buurt die evenmin gesnoeid zijn en dus volop bloeien.
Ik zocht een plankje, want de barbecue wilde niet stevig blijven staan en dat soort spul bewaar ik in de overdekte ruimte tussen de twee schuurtjes met fietsen, tuingereedschap en tuinmeubilair. In Pesse inderdaad. Want ja, wat wil je: Pinksteren, prachtig weer en een massa bloeiend vingerhoedskruid. Maar goed, ik zocht dus een plankje. Net toen ik mij vooroverboog om een handzaam exemplaar te pakken, vloog er iets langs mijn rechteroor.
Na hun winterrust ontwaken de bossen 'van onderop': een algemeen principe dat qua invulling verschillende vormen aanneemt omdat bossen nu eenmaal verschillen door grondsoort, ligging, vochtigheid en helling. Het is begin april en ik loop door het Vijlenerbos, het zuidelijkste en hoogst gelegen bos van ons land en niet van het type dertien in een dozijn. Maar net als overal komen ook hier de planten op de bosbodem als eerste tot leven, zodat hun prille blaadjes en bloemen kunnen genieten van het licht dat nog ongehinderd door de kale takken valt.