dichter-bioloog
dicht, schrijft korte verhalen, tekent, schildert.
Is waarnemer van het gewone dat nooit gewoon is en erom vraagt in woord en beeld te worden vastgelegd.
Terwijl mensen bij warm weer slomer worden, worden insecten juist actiever. Al zou je dat bij deze mestkever, die met trage stappen, bijna trekkebenend over het warme zand beweegt niet zeggen. Hij heeft een dik pantser waardoor hij extra sterk maar ook zwaar is. En dus langzaam.
Ik zocht een plankje, want de barbecue wilde niet stevig blijven staan en dat soort spul bewaar ik in de overdekte ruimte tussen de twee schuurtjes met fietsen, tuingereedschap en tuinmeubilair. In Pesse inderdaad. Want ja, wat wil je: Pinksteren, prachtig weer en een massa bloeiend vingerhoedskruid. Maar goed, ik zocht dus een plankje. Net toen ik mij vooroverboog om een handzaam exemplaar te pakken, vloog er iets langs mijn rechteroor.
Na hun winterrust ontwaken de bossen 'van onderop': een algemeen principe dat qua invulling verschillende vormen aanneemt omdat bossen nu eenmaal verschillen door grondsoort, ligging, vochtigheid en helling. Het is begin april en ik loop door het Vijlenerbos, het zuidelijkste en hoogst gelegen bos van ons land en niet van het type dertien in een dozijn. Maar net als overal komen ook hier de planten op de bosbodem als eerste tot leven, zodat hun prille blaadjes en bloemen kunnen genieten van het licht dat nog ongehinderd door de kale takken valt.
Mos is niet zeldzaam, althans niet de 'gewone' soorten die ik hier laat zien. Maar gewoon? Zodra je door de knieën gaat, zie je dat het indrukwekkende structuren zijn en dat ze al zo lang bestaan - veel langer dan zaadplanten - versterkt dat gevoel van ontzag. Neem nou Gewoon pluisjesmos (foto 1): dat intense groen, de fijne draadjes die - rechtop en dicht tegen elkaar - stevige en tegelijk zachte kussentjes vormen. Ze groeien overal, in licht en schaduw, en zijn extra zichtbaar doordat ze ook graag langs paden, op kanten en aan boomvoeten groeien.