dichter-bioloog
dicht, schrijft korte verhalen, tekent, schildert.
Is waarnemer van het gewone dat nooit gewoon is en erom vraagt in woord en beeld te worden vastgelegd.
Het stond er al een tijdje, dit Bekermos, op het lage muurtje langs de voortuin, maar nu eist het de aandacht op. Het is een korstmos, een lid van de merkwaardige groep organismen die uit een schimmel en een alg zijn opgebouwd. Een symbiose dus.
Ik kende hem niet, de plant met de blauwe bloem die ongevraagd in mijn tuin verscheen. En zo laat in het jaar nog! Het leek me een nachtschade en dat bleek het geval: het Zegekruid (Nicandra physalades). Wat niet verklaart hoe hij hier gekomen is, deze eenjarige plant die uit Zuid-Amerika stamt en dus al eerder in Nederland moet zijn geïntroduceerd. Het precieze moment is niet duidelijk, wel dat hij vanaf ca 1980 begon uit te breiden en vooral in stedelijke gebieden nu vrij algemeen is op verstoorde grond.
Tussen de eilandjes van Pijpenstrootje is het gras van de tuin in Pesse kort, of nou gras, het is in feite een mengeling van gras, zegge, heide, mos, walstro en nog zo wat. Maar wel kort, want gemaaid. En het is arme grond, dus hard groeit het niet. Maar paddenstoelen doen dat wel, waardoor ze binnen de kortste keren boven alles uitsteken en dat levert in de herfst bij de laatste maaibeurt van het jaar een vast dilemma op. Vooral de Parelamaniet laat zich gelden en wel zodanig dat eromheen maaien eigenlijk geen optie is.
Het blijft een genoegen om ze te zien zwemmen, om ze met jaloersmakend gemak door het water te zien glijden en ze tussendoor in het water te zien 'staan'. Aaibare beesten, die zeehonden, dat wil zeggen: zo zien ze eruit. Maar je kunt er niet bij en de aai-ervaring zou wel eens kunnen tegenvallen. Niet ongevaarlijk bovendien, een zeehond aaien. Dat er nog steeds zeehonden worden opgevangen, zoals hier op Texel en ook in Pieterburen, is met het oog op die aaibaarheid niet zo verwonderlijk, terwijl aangespoelde zeesterren, krabben en kwallen zonder hartzeer aan hun lot worden overgelaten.