dichter-bioloog
dicht, schrijft korte verhalen, tekent, schildert.
Is waarnemer van het gewone dat nooit gewoon is en erom vraagt in woord en beeld te worden vastgelegd.
Ze zijn er altijd en overal en ze komen dichtbij, maar deze koolmees maakt het wel heel erg bont. Hij heeft zich geïnstalleerd op een kale tak van de lage struik in mijn voortuintje en het lijkt hem bar weinig uit te maken wat er om hem heen gebeurt.
Onder de kale bomen van het parkje bij de vijver is de zon gaan schijnen. Kleine zonnetjes zijn het, verspreid langs de takken van een - net als de bomen erboven - verder nog kale struik: de bloemenhoopjes van de Gele kornoelje die vorige week zelfs het 8 uur-Journaal haalden. Ze zijn dan ook opmerkelijk, al was het maar omdat ze er zo vroeg bij zijn. Maar dat is niet het enige opmerkelijke, want wilde struiken die vroeg bloeien doen dat doorgaans met witte bloemen. Deze Gele Kornoelje is dan ook van buitenlandse afkomst.
De waterhoentjes verkennen het ijs en lopen links en rechts kijkend tussen de sporen van andere vogels door. Zelf laten ze geen sporen na, daarvoor zijn ze te laat. Het sneeuwlaagje is nat geweest en daarna bevroren tot een weliswaar nog witte, maar ook ijzige laag die de oude afdrukken heeft geconserveerd. Voor nieuwe is het te hard, volgende keer beter en ach, het is toch allemaal maar tijdelijk. Natuurlijk denkt een waterhoentje over zulke dingen niet na, nee, het is iets van mensen om sporen na te willen laten.
Eind december lijkt de zomer eindeloos ver weg. En helaas: dat is ook zo. Daarom heeft moeder natuur speciaal voor de klagers en de mopperaars - ja, ik beken - een aantal trucs in haar trukendoos: de lichtpuntjes. Dat kunnen letterlijk puntjes zijn, zoals bij de narcissen of de sneeuwklokjes (foto 1) die al een klein stukje boven de grond komen, maar ook baby-plantjes aan de voet van afstervende bloeistengels, zoals bij deze Sedum (foto 2). En natuurlijk de zwellende knoppen aan allerlei struiken, waaronder de vlier (zie foto 3) die zijn knoppen ook daadwerkelijk opent.