dichter-bioloog
dicht, schrijft korte verhalen, tekent, schildert.
Is waarnemer van het gewone dat nooit gewoon is en erom vraagt in woord en beeld te worden vastgelegd.
Er vloog een hommelkoningin naar binnen, ik zag het eerste fruitvliegje van dit jaar en toen ontwaarde ik ook nog deze stip op een keukenkastje. Een spin. Of nou ja: een spinnetje, want nog geen centimeter groot.
Mos is niet zeldzaam, althans niet de 'gewone' soorten die ik hier laat zien. Maar gewoon? Zodra je door de knieën gaat, zie je dat het indrukwekkende structuren zijn en dat ze al zo lang bestaan - veel langer dan zaadplanten - versterkt dat gevoel van ontzag. Neem nou Gewoon pluisjesmos (foto 1): dat intense groen, de fijne draadjes die - rechtop en dicht tegen elkaar - stevige en tegelijk zachte kussentjes vormen. Ze groeien overal, in licht en schaduw, en zijn extra zichtbaar doordat ze ook graag langs paden, op kanten en aan boomvoeten groeien.
Onder de kale bomen van het parkje bij de vijver is de zon gaan schijnen. Kleine zonnetjes zijn het, verspreid langs de takken van een - net als de bomen erboven - verder nog kale struik: de bloemenhoopjes van de Gele kornoelje die vorige week zelfs het 8 uur-Journaal haalden. Ze zijn dan ook opmerkelijk, al was het maar omdat ze er zo vroeg bij zijn. Maar dat is niet het enige opmerkelijke, want wilde struiken die vroeg bloeien doen dat doorgaans met witte bloemen. Deze Gele Kornoelje is dan ook van buitenlandse afkomst.
De waterhoentjes verkennen het ijs en lopen links en rechts kijkend tussen de sporen van andere vogels door. Zelf laten ze geen sporen na, daarvoor zijn ze te laat. Het sneeuwlaagje is nat geweest en daarna bevroren tot een weliswaar nog witte, maar ook ijzige laag die de oude afdrukken heeft geconserveerd. Voor nieuwe is het te hard, volgende keer beter en ach, het is toch allemaal maar tijdelijk. Natuurlijk denkt een waterhoentje over zulke dingen niet na, nee, het is iets van mensen om sporen na te willen laten.