Ik zocht een plankje, want de barbecue wilde niet stevig blijven staan en dat soort spul bewaar ik in de overdekte ruimte tussen de twee schuurtjes met fietsen, tuingereedschap en tuinmeubilair. In Pesse inderdaad. Want ja, wat wil je: Pinksteren, prachtig weer en een massa bloeiend vingerhoedskruid. Maar goed, ik zocht dus een plankje. Net toen ik mij vooroverboog om een handzaam exemplaar te pakken, vloog er iets langs mijn rechteroor. Daar hoor ik weliswaar niks mee, maar de beweging in mijn ooghoek en de bijbehorende windvlaag waren genoeg om verschrikt rond te kijken en het eerste wat ik zag, vlak voor mijn neus, was een verlaten nest met vijf blauwe eitjes. Ik had een broedende merel verstoord, een merel die ergens in de voorbije weken moet hebben gedacht dat dit een uitermate rustige en dus geschikte broedplek zou zijn. Tja. Dat was buiten de Pinksterdagen en de barbecue gerekend. Ik ben op wacht gaan staan om te zien of de merel terug zou komen om zijn inzet voor het nageslacht voort te zetten, wat gelukkig het geval was. Van veraf mocht ik een foto nemen, maar één stap dichterbij en hij vloog weer weg. OK, dan niet.
Inmiddels is de rust weergekeerd en kan het broedwerk zonder verdere verstoringen worden voortgezet.
