Eind december lijkt de zomer eindeloos ver weg. En helaas: dat is ook zo. Daarom heeft moeder natuur speciaal voor de klagers en de mopperaars - ja, ik beken - een aantal trucs in haar trukendoos: de lichtpuntjes. Dat kunnen letterlijk puntjes zijn, zoals bij de narcissen of de sneeuwklokjes (foto 1) die al een klein stukje boven de grond komen, maar ook baby-plantjes aan de voet van afstervende bloeistengels, zoals bij deze Sedum (foto 2). En natuurlijk de zwellende knoppen aan allerlei struiken, waaronder de vlier (zie foto 3) die zijn knoppen ook daadwerkelijk opent. Wat heet: deze foto is al op 7 december genomen. Het is een jong exemplaar dat in Pesse opschoot nadat daar twee jaar terug een stel grote bomen werden omgezaagd. Het leek wel of hij op dat moment had gewacht, want vrijwel onmiddellijk kwam hij tevoorschijn en begon vervolgens in een razend tempo te groeien; ik moest al twee keer snoeien om hem tot zijtakken te dwingen.
En er zijn meer lichtpuntjes: van zwellende katjes tot dikke knoppen in de Rododendron; de Camelia heeft zelfs al een bloem. Eéntje, ja. Beloften zijn het, allemaal, beloften die echter niet allemaal meteen worden waargemaakt. En dat is misschien maar beter ook, want beloften kunnen niet tegenvallen en helpen de tijd te overbruggen, de tijd die de rest van de natuur nog nodig heeft om zich op het nieuwe jaar voor te bereiden.
