De waterhoentjes verkennen het ijs en lopen links en rechts kijkend tussen de sporen van andere vogels door. Zelf laten ze geen sporen na, daarvoor zijn ze te laat. Het sneeuwlaagje is nat geweest en daarna bevroren tot een weliswaar nog witte, maar ook ijzige laag die de oude afdrukken heeft geconserveerd. Voor nieuwe is het te hard, volgende keer beter en ach, het is toch allemaal maar tijdelijk. Natuurlijk denkt een waterhoentje over zulke dingen niet na, nee, het is iets van mensen om sporen na te willen laten. Toch heeft de duif zijn bedaagde stappen in de sneeuw vereeuwigd (foto 2), dat wil zeggen: zolang eeuwige sneeuw hier duurt. Van die eindigheid zal hij niet wakker liggen en dat geldt evenzo voor het konijn (foto 3) dat hier langs kwam en er geen moment bij stil stond. Integendeel, die afdrukken laten zien dat hij zich met grote sprongen uit de voeten maakte.
