dichter-bioloog
dicht, schrijft korte verhalen, tekent, schildert.
Is waarnemer van het gewone dat nooit gewoon is en erom vraagt in woord en beeld te worden vastgelegd.
Er vloog een hommelkoningin naar binnen, ik zag het eerste fruitvliegje van dit jaar en toen ontwaarde ik ook nog deze stip op een keukenkastje. Een spin. Of nou ja: een spinnetje, want nog geen centimeter groot.
Ze zijn er altijd en overal en ze komen dichtbij, maar deze koolmees maakt het wel heel erg bont. Hij heeft zich geïnstalleerd op een kale tak van de lage struik in mijn voortuintje en het lijkt hem bar weinig uit te maken wat er om hem heen gebeurt.
Gewoon gras met daarin een gewone madelief, hoewel het eigenlijk best bijzonder is dat die midden in de winter staat te bloeien. Maar het geheel wordt vooral bijzonder door de rijp die er - nacht in, nacht uit - op wordt afgezet, de ijskristallen die in de nacht groeien en overdag weer smelten.
De rode bladeren van de kerstster proberen op grote bloemen te lijken, maar de echte bloemen zijn klein en staan in het hart van dat kleurengeweld; je kunt de meeldraadjes nog net onderscheiden.
Het stond er al een tijdje, dit Bekermos, op het lage muurtje langs de voortuin, maar nu eist het de aandacht op. Het is een korstmos, een lid van de merkwaardige groep organismen die uit een schimmel en een alg zijn opgebouwd. Een symbiose dus.
De overvloedige regen is ook aan de tuin in Pesse niet voorbij gegaan en zo heeft de herfst daar letterlijk toegeslagen: de trotse bloeiaren van het Pijpenstrootje liggen verslagen en gebogen over de nog groene pollen. Triest en mooi tegelijk.
Niet in de schuur deze keer, of onder de dakrand, maar in de grond. Kennelijk een gaatje ontdekt, dat ze zo te zien beetje bij beetje groter hebben gemaakt. En de rand lijkt ook wel wat afgewerkt. Hoe het zij, er vliegen onophoudelijk wespen in en uit, en dan niet een of twee, zoals deze foto suggereert.
De tijd van de spinnenwebben is aangebroken, gespannen tussen stengels en struiken, maar ook dwars over achterom-paadjes. Oppassen geblazen dus. Voor vliegende insecten is dat trouwens nog veel belangrijker, van levensbelang zelfs.
Vleugels die op bladeren lijken en poten die voor steeltjes kunnen doorgaan, maar wat heeft deze Grote Groene Sabelsprinkhaan daaraan, zittend op een kaal stuk tuinhout? Ook zijn onbeweeglijkheid maakt hem bepaald niet onzichtbaar.
Of het echt een nieuwe soort wordt valt nog te bezien, maar deze huismus is ver van huis en voelt zich al heel erg thuis op het strand. En ze is niet de enige, dit ondernemende vrouwtje, ze maakt deel uit van een groepje dat niet bang is voor mensen, wat heet: het is een opgave om ze op afstand te houden.
